Büyük bir telaş içinde koşuşturuyor…
Sürekli istiyor, istiyor, İSTİYOR…
İstediklerine ulaşmak için çabalıyor. Gözü dönmüşçesine sadece elde etmek, sahip olmak için yaşıyor. Sonra ona sahip oluyor, elde ediyor, tadını çıkarıyor mu? Hayır aynı didinmeyle, aynı hırsla, aynı gözü karalıkla bu kez yeni bir şey istiyor. Çünkü içindeki boşluğu dolduramıyor. İçindeki boşlukları elde ettiği ve kendi dışında olan bir şeylerle doldurmaya çalışıyor. Aslında istediği ne bir ev, ne bir araba, ne bir sevgili, ne aşk… Tek istediği durup dinlenmek, içinde arsız çocuklar gibi isteyip duran sesleri susturmak, aslında tek istediği içinde mutluluğu ve tatmini bulmak. Bunu nasıl yapacağını bilmiyor. Tek bildiği, tutunabildiği öğretilenler. Bunu al, buna sahip olursan her şey güzel olur, bunu yap, sırada bir de bu var...
Bir işin olmalı, paran olmalı, evin olmalı, araban olmalı, hepsi oldu arabanın modeli yükselmeli, bir ev daha olmalı, bir çocuk daha yapmalı, daha çok para kazanmalı… Bildikleri bunlar, yapabildikleri de bunlar olacak elbette ama içindeki sesleri susturamayacak. Sesler, istediklerine sahip oldukça daha çok bağıracak, içindeki tatminsiz boşluk her geçen an daha da büyüyecek, büyüyecek, içine sığmayacak, beyninden kalbine sızacak. Hiçbir şey yetmeyecek. Zavallı ruhu o içindeki boşluğu doldurmak için koşturdukça batacak, battıkça daha derine…
Durmak istiyor oysaki, istememek istiyor, almamak istiyor, beslemek istemiyor daha fazla susturamadığı, bastıramadığı o sesleri. Nasıl yapacağını bilmiyor. Bilse zaten böyle gözü dönmüş kuduz köekler gibi salyalarını saçarak koşuşturur muydu yıllardan yıllara, bir amaçtan bir amaca, bir ilişkiden bir ilişkiye, sahip olduklarının tadını bile çıkaramadan daha. Hiçbir şey istemese bu kez kendine dönüyor istemekten yılmayan cırtlak sesler; didikliyor, deşiyor, açıyor, kanatıyorlar varlığını; yanlışlarını, yanılışlarını cilalayı parlatıyor, ama hiçbir zaman susmuyorlar. Kendini savunacak gücü olmadığı, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmediği için kendinden korkuyor o da, hangi soruyu dinlesin, hangisine cevap versin bilmiyor. Sorular mı yanlış, cevaplar mı bilmiyor, hiçbir şey doğru gibi de durmuyor. Eksik çünkü, boşlukta çünkü, kimselere de sormuyor, soramıyor, “hayat bu” diyor tekrar isteklerinin peşinde karartıyor gözünü. Bir araba istiyor, sonra bir ev isteyecek biliyor, daha iyi bir iş, daha iyi bir maaş isteyecek, sonra çok yorulunca çalışmamak isteyecek, arabanın kaskosunu, evin kredisini ödemek için çalışacak ama.
Sonra hayatını kendi elleriyle kağıtlara, metallere, plastiklere satmış olduğunu fark edecek belki bir gün…
Sonra unutacak hangi meyvenin hangi mevsime ait olduğunu, hangi sebzenin zamanın gelip, hangisinin geçtiğini.
Sonra çocuklarına nasıl anlatacağını bilemeyecek karpuzun ağacı olmadığını, çileklerin yerden bittiğini, yumurtaların fabrikalardaki makinelerden çıkmadığını…
Sonra unutacak belki de yağmur yağdığında yayılan, ayıltan, durultan nemli, güllü dallı toprak kokusunu, çünkü o sırada işe giderken ayakkabısını çamurladığı ve kaldırımlardan geçerken üzerinden atladığı tükürükleri gizlediği için küfür ediyor olacak yağmura.
İçi doldukça ağlayacak, boşaldıkça bir şeyler arayacak doldurmak için, mutlu olmak için…
Aradığı şeyin dışında olmadığını, hiçbir şey olmadığını bilse… Bilmiyor işte sorun burada. Belki de asla bilemeyecek.

“Koşullandırılmamış ruhsun, koşullara hapsolmuş, tutulan güneş gibi…” (Mevlana)